mes écrits

Σε θέλω χωρίς εμένα

Το τέλος της παράκαμψης
Κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
Καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
Οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
Στέκομαι στο έδαφος
Μα δε με θέλεις…

Κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
Θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
Μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
Κι είναι βέβαιο πως δε μπορώ ν’ αλλάξω…

Η Γυναίκα(ναι!!αυτό θα είναι το όνομα της ηρωίδας μας) μόλις είχε γυρίσει σπίτι και πληκτρολόγησε σχεδόν μηχανικά “στέρεο νόβα” στην μηχανή αναζήτησης και το τραγούδι “με θέλεις,χωρίς εσένα”ήταν η πρώτη της επιλογή.Για ένα περίεργο λόγο πίστευε ότι αυτό το τραγούδι συνόψιζε το χρονικό-ιδίως την κατάληξη,γιατί επίσημο τέλος δεν υπήρξε ποτέ, της σύντομης περιπέτειας της με τον Άντρα..Ναι η αλήθεια είναι ότι η συνειδητοποίηση της λήξης άργησε πολύ αλλά η Γυναίκα τότε κατέληξε πως ο πιο εύκολος τρόπος να σπάσει μέσα σου το τέλειο κόκκινο,φουλ συναισθήματα δοχείο ήταν να θίξουν είτε την νοημοσύνη σου,είτε τον εγωισμό σου!Τότε η κοπέλα της ιστορίας μας ελευθερώθηκε…ο κόσμος είχε πάλι πολλαπλά νοήματα.Ο Άντρας δεν αποτελούσε πλέον τον λόγο ύπαρξης…Τα κτίρια ξαναπέκτησαν ανθρώπινους χαρακτήρες.Αχ ναι!τί παράξενη που ήταν…πάντα γι’αυτήν υπήρχαν κτίρια-θηλυκά και αρσενικά,απλά και επιδειξιομανή,σοβαρά και αστεία,ειλικρινή και πονηρά-!”Βλακείες λες”

σκέφτεστε..αλλά κάθε άνθρωπος έχει τις παραξενιές του!Πλέον επικοινωνούσε με την Φύση όπως παλιά,αυτήν την άεναη κίνηση των πάντων..Κατά κάποιο τρόπο ξαναβρήκε τον ευατό της..αναπόλησε…<και είναι βέβαιο πως δεν μπορώ να αλλάξω>.<Ναι!!>είπε φωναχτά μια μέρα καθώς παρατηρούσε τις γάτες στο πίσω βεραντάκι<γιατί να αλλάξω?ποιόν εξυπηρετεί η αλλαγή μου..όχι εμένα..ούτε τους άλλους όμως/αφού οι άλλοι γνωρίζοντας τον αλλαγμένο ευατό μου πέφτουν θύματα ακούσιας εξαπάτησης.Ας σταματήσουμε να χρησιμοποιούμε προσωπίδες!!Τα καημένα τα άλογα..μα πραγματικά πώς αντέχουν χωρίς την πλήρη όραση τους>.Απ’αυτό το σημείο και μετά η δύναμη της σκέψης την είχε φτάσει ήδη σε χωράφια που δεν μας ενδιαφέρουν και πολύ…

Πλέον έβρισκε το νόημα σε κάθετι,η ανεξήγητη θλίψη που πάντα υπήρχε εκεί χωρίς να υπάρχει λόγος και αιτία άρχισε να κρύβεται…Η Γυναίκα ξανάεπεστρεψε στην Κοινωνιά και η Κοινωνία την δέχτηκε με ανοιχτές αγκάλες..<μα μικρή μου γιατί απομονώθηκες?ήσουν απ’τα πιο λαμπρά παιδιά μου!>.<Θα είμαι όπως πριν θα δείτε..>.Και οι μέρες περνούσαν,οι εμπειρίες πλήθαιναν,η καθημερινότητα ομόρφαινε και ομόρφαινε,η Μοναξιά και η Γυναίκα είχαν συμφιλιωθεί.Οι γνώσεις και οι ταινιές την έκαναν σοφή…Πολλά βιβλία επίσης.Και μάλιστα…πλέον ήταν δυνατή,πλήρως αποκατεστημένη!Όρθωνε περήφανα το στήθος της εκεί στην άκρη του κρεβατιού της μόλις ξυπνούσε,άρχισε να χαιρετά τους γειτονές της,να μην βρίζει τις ενοχλητικές γιαγιάδες στις ουρές στα παντοπωλεία.Αχ…και επιτέλους ένας νέος Άντρας!Και σίγουρα όλα θα πήγαιναν τέλεια γιατί είχε βρει την ουσία της..ΚΑΙ οι μέρες περνούσαν, τα φύλλα ανεβοκατέβαιναν,κοκκίνιζαν,κιτρίνιζαν,σάπιζαν..Όμως,η Φύση δεν απαντούσε στις εκκλήσεις της,τα κτίρια ήταν τσιμέντο,οι γριές ανυπόφορες και πριν καν φοβηθεί μήπως είχε επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση της,η αλλαγή είχε συντελεστεί και ο Άντρας είχε έξαφανιστει…αλλά αυτή δεν ένιωθε το ίδιο κενό με παλιά..κάτι πρέπει να χε μάθει τότε..ατέλειωτες συζητήσεις με την Μοναξιά θα χαν βοηθήσει!

Άλλωστε,η Πίστη και η Αισιοδοξία δεν έπαψαν  ποτέ να είναι φίλες της και με αυτήν συντροφιά ξεκίνησε να ψάχνει πάλι την Ουσία της…Όταν θα την έβρισκε θα της ζητούσε να την συγχωρέσει και θα την παρηγορούσε λέγοντας πως μαζί είχαν κάνει πολλές νέες φίλες τις Εμπειρίες. Πλεόν η Γυναίκα δεν χρειαζόταν να φοβάται ή να φυλάγεται γιατί είχε συμφιλιωθεί όχι μόνο με την ομορφιά αλλά και με την ασχήμια των προσώπων,των πραγμάτων και των καταστάσεων….

(Δημοσιεύτηκε στο ΤΕΥΧΟΣ, ένα ανοιχτό λογοτεχνικό έντυπο τον Δεκέμβριο του 2011:  http://teuxos.blogspot.gr/2011/12/6-2011.html)

Advertisements

2 thoughts on “Σε θέλω χωρίς εμένα

Comments are closed.