every day wonders · mes écrits

νους -παρελθόν/ μέλλον-σύγκρουση

Αναρωτιέμαι πόσες φορές ακόμα θα νιώσω αυτό το άδειασμα μέσα μου βλέποντας εικόνες κάποιου από το παρελθόν μου, στο παρόν. Σε ένα παρόν ξέχωρο από το δικό μου, ανεξάρτητο, σε ένα παρόν μου που δεν τον εμπερίεχει με κανέναν τρόπο.

Αυτοί οι κάποιοι του παρελθόντος γιατί χρειάζεται να καταλαμβάνουν χώρο-ενέργεια στο παρόν? Εύχομαι να μουν ένας υπολογιστής και να έκανα που και που καθαρισμό του σκληρού μου δισκου. Εύχομαι να ήμουν πρωταγωνίστρια στο ‘eternal sunshine of the spotless mind’ αλλά εγώ θα χρησιμοποιούσα την δυνατότητα που δόθηκε σε εκείνη. Βέβαια, εδώ αναπόφευκτα καταλήγει η σκέψη μου σε ένα αδίεξοδο. Το αδίεξοδο του απόλυτου. Δεν μπορώ να διαγράψω το παρελθόν μου. Αυτό και όλες οι εμπειρίες που περιέχει είναι αυτά που με διαμόρφωσαν και με χαρακτηρίζουν σαν άτομο. Όλα αυτά είμαι εγώ.

Το παρελθόν μου είμαι εγώ στο τώρα γαμώ! Με στοιχείωνει το παρελθόν όμως! Αλήθεια! Μια φωτογραφία να δω στο γαμημένο το facebook, μια φωτογραφία αυτού με αυτή, εκείνου με την άλλη, μια φωτογραφία οικειότητας, αγάπης, μια εικόνα που δείχνει περίτρανα ότι τα πράγματα προχωράνε και οι άνθρωποι συνεχίζουν τις ζωές τους άσχετα με το τί εχει συμβεί και το τί έχουν ζήσει. Νιώθω πίσω, άκυρη και στοιχειωμένη.

Με στοιχειώνει το παρελθόν είναι αλήθεια αυτό. Ξέρω, ξέρω δεν υπάρχει λόγος να κοιτάμε το παρελθόν και το μέλλον. Μόνο το τώρα. Το ξέρω. Εγώ πρώτα πρώτα θα το πω αυτό . Γαμώ! Αλήθεια…είναι όλα τόσο ξεκάθαρα. Η λογική είναι όμως καταδικασμένη να χάνει σε κάθε υποσυνείδητη μάχη από το συναίσθημα. Επειδή ο άνθρωπος μετά από χιλιάδες χρόνια εξέλιξης έχει ακόμα μέσα του τα αρχέγονα ένστικτα, πάνω στα οποία εξελίχτηκε ο συγκινησιακός εγκέφαλος. Είμαστε εκ φύσεως υποχρεωμένοι να ζούμε με το παρελθόν, άλλοι συμφιλιωμένοι με αυτό, άλλοι μαλωμένοι μαζί του. Όπως και να είναι οι σχέσεις μας με αυτό, αυτό ζει μέσα μας.

Αυτό που διερωτάμαι είναι γιατί στην περίπτωση που έχουμε συμφιλιωθεί με το παρελθόν και με την πορεία που αυτό έλαβε, γιατί ακόμα νιώθουμε-νιώθω ένα άδειασμα αντικριζοντας τις ζωές των ανθρώπων με τους οποίους συνδεόμασταν στο παρελθόν. Γιατί κάθε φορά, το ίδιο γαμημένο άδεισμα? Ποτέ δεν θα συμβιβαστώ με αυτό το πράγμα, αυτό το εκτρωματικό συναίσθημα! Είναι αισχρό κάθε φορά που ασχολούμαι με το παρελθόν να νιώθω έτσι. Δείχνει και υπονοεί πως δεν έχω συμφιλιωθεί με αυτό. Ναι, αυτό δείχνει. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να δείχνει κάτι άλλο.

Γαμημένη συμφιλίωση! Βασικά ίσως δεν είναι απλά θέμα συμφιλίωσης, ίσως είναι θέμα προσωπικότητας, επομένως τρόπου σκέψης. Ίσως, πιο ξέγνοιαστοι να είναι όλοι όσοι δεν υπεραναλύουν τα πράγματα και τις καταστάσεις και ζουν τις στιγμές έτσι όπως αυτές έρχονται. Ίσως, όλοι όσοι ανήκουμε στην αντίθετη πλευρά όσο και να έχουμε προχωρήσει στο μέλλον, όσο κι αν έχουμε εξελιχτεί,ίσως εμείς να θεωρούμε προσωπική μας αποτυχία κάποιες εκβάσεις του παρελθόντος και έτσι ποτέ να μην αφήνουμε την συνείδηση μας να αναπαυτεί και να ηρεμήσει.

Ίσως απλά να χρειάζεσαι νέο γκόμενο και σεξ για να τα αφήσει όλα αυτά στο παρελθόν. Ναι…μάλλον αυτό ειναι!

Advertisements

One thought on “νους -παρελθόν/ μέλλον-σύγκρουση

  1. other: Να μάθουν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν γιατί είναι μαζί. Ή για την ακρίβεια, να μην έρχονται κοντά αν δε γνωρίζουν το γιατί.
    Αν έρθει φίλος και μου περιγράψει τη σχεσιακή του κατάσταση, τις περισσότερες φορές συνιστώ χωρισμό. Άμεσο, αναίμακτο, ακόμη και διαδικτυακό αν χρειαστεί, για να γλυτώσεις και την υποκρισία των λεγομένων, που κρύβουν οι real time. Ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ένα μήνυμα και καθάρισες. Νεκρική ηρεμία στην ατμόσφαιρα.
    Οι έρωτες όμως είναι αδιάκριτοι, φλύαροι και αχόρταγοι. Διεκδικούν και απαιτούν σαν κακομαθημένα παιδιά. Κοιμούνται και ξυπνούν την ίδια ώρα. Παίρνουν τα τηλέφωνα φωτιά και τα όνειρα αυστηρά σε πληθυντικό βαθμό. Τα ζητούν και τα έχουν όλα. Μόνο αυτοί δικαιούνται να ονομάζονται έρωτες. Και είναι οι μόνοι που θα υπήρχαν, αν ήξεραν να χωρίζουν οι άνθρωποι που δεν ήταν ποτέ μαζί.

    Like

Comments are closed.