every day wonders · mes écrits

Απο-δομώντας την ‘φάση’

Ρε δεν ξέρω πως τα βλέπεις τα πράγματα, δεν ξέρω καν αν ασχολείσαι με αυτό που θα σου πω αλλά πρέπει να σου το πω, γιατί δεν είναι απλά πως με απασχολεί είναι που δεν το νιώθω και σωστό.

Κάθομαι και σκέφτομαι την όλη φάση (δεν θα το πω σύστημα, φοβάμαι θα με πεις αντισυστημικό) και δεν με χαροποιεί αυτό που συνηθίζεται να λες ζωή. Τί είναι; Ένα σώμα χρόνου του οποίου η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά την στιγμή που παίρνεις την πρώτη σου αναπνοή και από κει και πέρα μια περίοδος χάριτος 18 χρόνων στην οποία σε κάνουν να πιστεύεις πως είναι όμορφο να περιμένεις το μετά, και έπειτα έρχεται το μεγάλο ΜΕΤΑ.

*Εντάξει εδώ που τα λέμε το μετά ποικίλει και πότε θα το γνωρίσεις. Άλλοι το γνωρίζουν πολύ πριν λήξει η περίοδος χάριτος των 18χρόνων, άλλοι τότε, άλλοι μετά το πανεπιστήμιο, άλλοι μετά το μεταπτυχιακό, άλλοι μετά το διδακτορικό και άλλοι…κάποιοι άλλοι δεν χρειάζεται να το γνωρίσουν (βέβαια ντάξει κι αυτοί γνωρίζουν πολύ χειρότερα και πιο σάπια σκατά-οπότε δεν γλιτώνουν ούτε αυτοί).

Τί ορίζω ως ‘ΜΕΤΑ’ όμως. Είναι σχετικά απλό! Βασικά είναι ψιλοπρόσφατη η συνειδητοποίηση οπότε τα χω και γω λίγο χαοτικά οργανωμένα. Εν ολίγοις, ‘ΜΕΤΑ’ θεωρώ την σαπίλα της ενήλικης ζωής, την συνειδητοποίηση του τί είσαι για την ‘φάση’ και τέλος τον προγραμματισμό της συμπεριφοράς σου είτε ως δουλάκι της ‘φάσης’ είτε ως παράσιτο, φαντασμένο, τρελό, hippie, ξεφτίλα, τελευταίο όπως θα σε χαρακτηρίσουν αν δεν διαλέξεις την άλλη επιλογή (βλέπε δουλάκι).

Ένα- ένα λοιπόν! Ξέρεις τί είναι σάπιο; Σάπιος είναι ο ήχος των τηλεοράσεων στις εννιά το βράδυ, οι άδειοι δρόμοι από τότε και μετά, οι άδειες αλάνες γιατί τα παιδιά είναι μπροστά από το ηλεκτρονικό και την τηλεόραση. Οι εργαζόμενοι που χαρά γι’ αυτούς είναι τα Σάββατα να απολαύσουν την τηλεόραση, οι γυναίκες που μιλάνε μόνο για άλλες γυναίκες, για το πόσο πάχυναν, τί να κάνουν για να αδυνατίσουν, πόσο μεγάλωσε ο κώλος της γειτόνισσας,  οι γειτόνισσες με την σειρά τους που κρυφοκοιτάνε πίσω από τις κουρτίνες και σχολιάζουν την ώρα που γύρισες σπίτι, πήγες τουαλέτα, έστειλες στον διάολο την πεθερά σου, έκλασες, έχεσες. Οι καθωσπρέπει υπάλληλοι στις δημόσιες υπηρεσίες που έχουν να αντιμετωπίσουν μια χούφτα μαλάκες καθημερινά και μέσα τους βλέπεις  πως ετοιμάζονται να κάνουν μακελειό. Είσαι σάπιος και συ ρε, εσύ που δεν έχεις μεν λεφτά, σε τρέφουν οι γονείς σου,  σου αγοράζουν να τρως, σου πληρώνουν την ζωή και ξέρεις τί κάνεις….αντί να κάτσεις να σκεφτείς γιατί νιώθεις τόσο σάπια, πας και πίνεις φραπέδες.

Κάπου εκεί υπάρχουν τρεις επιλογές:

1. Λες, εντάξει στην τελική, κρίση έχουμε, να βρω δουλειά δεν παίζει, άντε κι άμα κάτσει κανά μέσο κομπλέ, οπότε μέχρι να γυρίσει ο τροχός θα κάτσω να αδράξω την μέρα, με τα καφεδάκια μου, τα λούσα μου, την μούρη μου ρε φίλε. [Καλά είσαι…αλλά δεν περνάς στο επόμενο επίπεδο, αν δεν αλλάξεις μυαλά θα μείνεις πάντα σάπιος ρε και βολεμένος].

2.Μπορεί βέβαια να είσαι εργατικό παιδί και να μην αφήσεις τις συνθήκες να σε επηρεάσουν αλλά αντί γι’ αυτό να ξεσκιστείς στην δουλεία για να βγάζεις 5 ψωροδεκάρες, να γίνει η ζωή σου ύπνος-ύπνος-δουλεία-ύπνος αλλά εντάξει στην τελική είσαι περήφανος επειδή δεν εξαρτάσαι από κανέναν και ζεις για την πάρτη σου. [Δεν μπορώ να πω πως δεν σε παραδέχομαι είσαι άξιος σεβασμού].

3.Εσύ όμως, είσαι δικός μου, κάπου αλλού έχεις κολλήσει. Είσαι αυτός που έχει κάθε παρέα, αυτό το απροσάρμοστο, έλα, που ζει στον κόσμο του, το εκτός τόπου και χρόνου, που ζει στο σύννεφο. Κι όμως, έχεις πιο πολλές πιθανότητες από τους άλλους να κάνεις την συνειδητοποίηση και λιγότερες πιθανότητες από αυτούς να καταφέρεις ποτέ να την χωνέψεις. ΟΚ (καθαρίζω λαιμό και λέω την συνειδητοποίηση) ΕΙΣΑΙ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΣ-ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ‘φάση’, προπαντώς δεν νοιάζεται κανείς για σένα- είσαι ένα κεφάλαιο που θα επενδύσει ή δεν θα επενδύσει κανείς σε αυτό, γενικά ρε συ -και χωνεψέ το- ενδιαφέρεις το ‘σύστημα’ τόσο όσο του παράγεις λεφτά και εκτός αυτού όλη σου η ύπαρξη είναι προσανατολισμένη στο να μετατραπείς σε μηχανή χρημάτων. ΟΥΦ, νιώθω ανακούφιση…σου τα πα λίγο γρήγορα το ξέρω, αλλά είπα να σου βγάλω γρήγορα το τσιρότο. Αφού συγχαρείς λοιπόν τον ευατό σου που είχε το νιονιό να τα συνειδητοποιήσει όλα αυτά, μετά τί κάνεις; Χμ; Εγώ το μετά δεν μπορώ να λογαριάσω.

Έχω φτάσει να καταλαβαίνω και να συμπάσχω με όλους αυτούς που η κοινωνία θεωρεί τελειωμένους! Ρε, τα παιδιά των λουλουδιών την είχαν μια χαρά ψυλλιαστεί και πήραν τα βουνά και τις λίμνες αμπάριζα. Ο Γιωργάκης ο γιος της γειτόνισσας και αυτός την είχε ψυλλιαστεί και έβαλε έναν σάκο στον ώμο και την έκανε υποσχόμενος πως θα μας γράφει. Εσύ όμως τί κάνεις; Δεν μπορείς για πάντα να αρνείσαι να αποδεχθείς την κατάσταση! Εσύ τί κάνεις;

Θα γίνεις δουλάκι του συστήματος κρατώντας λίγες στιγμές αξιοπρέπειας για την παραδομένη ύπαρξη σου, θα αρκεστείς με μια μέση λύση ως παιδί με λογική και συναίσθημα ή θα λάβεις πορεία για να συναντηθείς με όλους αυτούς που περνάνε στην σφαίρα του αστικού μύθου μετά από λίγο καιρό;

Jennifer Walton - Running Paintings Painting of naked man running on ridge.
Jennifer Walton – Running Paintings
Painting of naked man running on ridge.

(…to be continued)

Advertisements