mes écrits

Μια γειτονιά χωρίς φως κρύβει δυό ή τρεις αλήθειες

Στη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος που τελείωσε πριν λίγα λεπτά και επειδή θυμόμουν από την προηγούμενη φορά πόσο πληκτικά ένιωθα μέσα στο σπίτι χωρίς ηλεκτρισμό, αποφάσισα να βγω έξω. Δεν ήταν μια απόφαση που συνοδεύτηκε από σκέψη, ήταν κάτι πολύ φυσικό, μια παρόρμηση να περιπλανηθώ στον χώρο υπό το σκοτάδι.

Το φεγγάρι αν και δεν ήταν ολόγιομο, ήταν τόσο λαμπερό που φώτιζε διακριτικά τα σχήματα και τις μορφές στον χώρο. Βρέθηκα λοιπόν σε ένα περιβάλλον που ενώ υπό κανονικές συνθήκες είναι φθαρμένο και κατεστραμμένο στο μυαλό μου από την ρουτίνα, σήμερα ήταν κάτι νέο για μένα, κάτι που προσφερόταν για αναζήτηση.

Είχα παρακολουθήσει πρόσφατα μια ομιλία αστρονομίας και θυμάμαι μας είχε συμβουλέψει ο καθηγητής να αναζητήσουμε στον νυχτερινό ουρανό προς την δύση ένα πολύ λαμπρό αστέρι. “Θα νομίζετε πως είναι άστρο πολύ λαμπρό αλλά στην πραγματικότητα είναι η δίδυμη αδερφή της Γης μας, η Αφροδίτη ή αλλιώς Αποσπερίτης, όπως την λέγαν οι παλιοί” μας είχε πει και τα λόγια ακούστηκαν στο μυαλό μου κάνοντας με να αναζητήσω αμέσως την Αφροδίτη. Και ήταν εκεί έντονη πολύ έντονη, ένα αστέρι, ναι! Τίποτα άλλο! Βέβαια, μια απάτη είναι αυτό!

Περνώντας ώρα κοιτώντας τον ουρανό ο οποίος με απογοήτευσε μιας και δεν πρόσφερε επιπλέον θέαμα, έστρεψα το ενδιαφέρον μου στην παρατήρηση του περιβάλλοντα χώρου. Ήταν όλα σχήματα γεωμετρικά και ευθείες, κυρίαρχο υλικό το τσιμέντο. Σημεία που πρόδιδαν την ανθρώπινη συμπεριφορά και ύπαρξη. Μπροστά μου απλωνόταν ένα λιβάδι βγαλμένο από πίνακα του Νταλί. Μορφές που υπό την σκιά του φεγγαριού φαινόταν υπερρεαλιστικές. Ορθογώνια παραλληλεπίπεδα ξερασμένα παντού σε όλον τον χώρο. Υπήρχαν και σημεία με φυσικά υλικά, μια σύνδεση με την Γη, λίγο χώμα, λίγη βλάστηση, γρασίδι, θάμνοι, τα τζάνερα που πάντα αγνοούμε και οι ελίτσες δείγμα μεσογείου. Μα ήταν τόσο καταπιεσμένη η φύση, τόσο στριμωγμένη, σαν όαση στο μέσο μιας ερήμου τσιμέντου.

Και ανέβηκα κάπου ψηλά και είδα γύρω και από κάτω μου όλους εμάς, και τους προγόνους μας, μας είδα σαν μυρμηγκιά, είδα την αποικία μας να εκτείνεται μέχρι εκεί που χανόταν. Είμαστε μεγάλα μυρμήγκια εμείς όμως και τερατώδη , χωρίς αρχές και σεβασμό προς τον γύρω χώρο. Εμείς αντί για χώμα όμως έχουμε το τσιμέντο, παντού τσιμέντο, λες και κάπου μέσα στα βουνά υπάρχει κάποιο θηρίο που ξερνάει τσιμέντο.

Υπό το φως του φεγγαριού όλη η ανθρώπινη συμπεριφορά έμοιαζε τόσο προσποιητή και ασεβής! Σαν έναν λοιμό εναντίον της φύσης. Οι άνθρωποι θα πρέπει να είμαστε περήφανοι για το μικρόβιο που δημιουργήσαμε: το τσιμέντο. Μπορούμε με αυτό να σκοτώσουμε όλη την άγρια ομορφιά γύρω μας και να ξεκινήσουμε να ζούμε μέσα από τα χαζοκούτια.

Θα μας άξιζε αυτό και είμαι σίγουρη πως δεν αργεί να έρθει

Advertisements