mes écrits

Λες να το χουμε παρακάνει με τα γκομενικά;;;;

Το πρόχειρο αυτό κείμενο εκκινείται από ένα ερώτημα:

“Μήπως είναι κατευθυνόμενη η τόση ενασχόληση με τα αισθηματικά, όπως είναι κατευθυνόμενα τόσα άλλα πράγματα στην εποχή μας?”

Αναρωτιέμαι κοιτώντας γύρω μου αν όντως ισχύει αυτό. Και παρατηρώ πως ένα αξιοσημείωτο ποσοστό των ταινιών που παράγονται ετησίως είναι αισθηματικές. Έπειτα στις συζητήσεις στις παρέες τα θέματα αυτά είναι τα κυρίαρχα και τέλος όταν κάποιος δε είναι συναισθηματικά-σεξουαλικά ‘ενεργός’ στην παρούσα φάση, θα παρατηρήσετε ότι στις συζητήσεις που γίνονται στα πλαίσια της παρέας προκαλείται η αίσθηση ότι είναι μη ολοκληρωμένος μιας και ο ρόλος του θα είναι ή αυτός του ακροατή ή για να μην βαριέται κι αν βέβαια έχει σωστή κρίση αυτός του ψυχαναλυτή.

Δεν ξέρω απλά αναρωτιέμαι αν είναι κατευθυνόμενο όλο αυτό επειδή αποστρέφει την προσοχή μας από άλλα πράγματα πιο σημαντικά. Οι σχέσεις, ναι, είναι κάτι ζωτικό, είναι κάτι απαραίτητο, είναι κάτι που μπορεί να σε ολοκληρώσει, αλλά οι συζητήσεις περί σχέσεων στο βαθμό που γίνονται στις σύγχρονες κοινωνίες ιδιαίτερα είναι ή δεν είναι προβληματικό σημείο;

Αναρωτιέμαι!

Εγώ προσωπικά το αισθάνομαι ως αποπροσανατολισμό και ως αναζήτηση προβλημάτων εκεί που δεν υπάρχουν. Φυσικά, τροφή στην αιώνια συζήτηση περί των γκομενικών είναι η ανθρώπινη ματαιοδοξία και ο εγωισμός δύο χαρακτηριστικά μας που σπάνια να μην μας συντροφεύουν.

Θα κλείσω με δύο ερωτήσεις: -έχει χαθεί επίτηδες το μέτρο ή ήταν πάντα έτσι?!

Advertisements