ASLOSTASUR · every day wonders · everyday wonders · existential · mes écrits · my thoughts

Όμορφος ξένος

Ήμουν στην εφηβεία την τελευταία φορά που θυμάμαι τον ευατό μου να είναι πλατωνικά ερωτευμένος χωρίς να γνωρίζω προσωπικά το αντικείμενο του πόθου μου.

Θυμάμαι τις ατελείωτες ιστορίες που εκτυλίσσονταν μες στο κεφάλι μου. Ιστορίες γνωριμίας, ιστορίες τυχαίας ρομαντικής συνάντησης, ιστορίες που πάντα κατέληγαν σε έναν έρωτα. Ήταν ένα συναίσθημα όλη αυτήν η νοητική ουτοπία, σαν αποχαύνωση, ίσως και μέθη.

Φυσικά, η ιστορία έδειξε πως όλα αυτά τα άτομα που είχα θέσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο μυαλό μου, είτε δεν τα γνώρισα ποτέ, είτε όταν τα γνώρισα κατάλαβα πως δεν είχαμε σχεδόν τίποτα κοινό.

Γι’ αυτό εκπλήσσομαι τόσα χρόνια αργότερα, όντας στον κόσμο των ενηλίκων, που αισθάνομαι αυτό το εμμονικό σκίρτημα  για έναν άλλον άνθρωπο. Για έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζω και μάλλον ούτε πρόκειται αλλά για κάποιον ανεξήγητο λόγο (που προφανώς έχει να κάνει είτε με χημικές ουσίες του εγκεφάλου, είτε με κάτι ανώτερο από εμένα, είτε με μαλακία).

Ανεξήγητο, αδικαιολόγητο, ανυπόφορο, ανέντιμο και συγχρόνως γλυκό, νοσταλγικό, ανθρώπινο, παιδικό. Σαν παιδί γυρνάω πίσω στα χρόνια εκείνα που μπροστά στο πρόσωπο ενδιαφέροντος δεν ήξερα πως να μιλήσω και τί να πω αν έπαιρνα την απόφαση να μιλήσω. Και πως να κοιτάξω και να μην με δει να κοιτάω και γιατί δεν κοιτάω και γιατί με κοιτάει, γιατί δεν με κοιτάει.

Είναι αστείο ενήλικος να νιώθεις σαν παιδί. Δεν λέω ότι τα παιδιά όλα έτσι κάνουν γιατί ξέρω, θυμάμαι κάτι εντελώς αυθόρμητα παιδάκια που βγαίναν μπρος και δεν ντρεπόταν και μιλούσαν και γελούσαν και ήξεραν τί να πούνε, πως να το πούνε και όχι μόνο αυτό αλλά να το κάνουν να ακουστεί και ωραίο. Τα θυμάμαι αυτά τα παιδάκια αλλά εγώ ήμουν στα άλλα.

Οπότε, γυρνώντας στην ενήλικη ζωή μου σ’ αυτήν την παιδική κατάσταση, αναρωτιέμαι γιατί συμβαίνει αυτό. Είναι η απομόνωση και η αποκοινωνικοποίηση που έχω υποστεί τα τελευταία χρόνια αυτοεξορίας μου; Μάλλον ναι, εν μέρει όμως.

Επιπλέον είναι που το αντικείμενο του ενδιαφέροντος μου, είναι στην κατηγορία ανθρώπων πως θα ήθελα να προσεγγίζω γιατί σέβομαι και θαυμάζω βάσει των επιλογών και πράξεων τους. ‘Έτσι, η οποιαδήποτε στιγμιαία έλξη ενισχύεται ακόμη περισσότερο και περιπλέκεται, την ίδια στιγμή που αυτο-σαμποτάρομαι γιατί φοβάμαι να τους προσεγγίσω και να διεκδικήσω αυτό που πραγματικά θέλω.

Συχνά συμβαίνει αυτό! Σου είναι πιο εύκολο να δεχτείς μια πρόσκληση παρά να προσκαλέσεις εσύ κάποιον που θέλεις. Όταν δέχεσαι μια πρόσκληση, η ενέργεια προέρχεται από τον άλλον. Εσύ είσαι ο αποδέκτης αυτής της ενέργειας. Και συνήθως δέχεσαι πιο εύκολα να μπεις στην ενέργεια που κάποιος άλλος έχει φανταστεί για την ζωή του, παρά να υπερβείς τον ευατό σου και να σχεδιάσεις από το μηδέν μια ενέργεια που σου αρέσει και να δεις αν έχει στην πράξη εφαρμογή.

Οπότε εγώ τώρα κάπως έχω παγιδευτεί στο μυαλό, γιατί ότι ενέργεια και σχέδιο έχω, το διοχετεύω εκεί και αρκούμαι σε αυτό. Την ίδια στιγμή στην πραγματική ζωή τίποτα δεν κινώ και τίποτα δεν επιδιώκω, δυστυχώς έχοντας το θράσος να περιμένω από τον άλλον να κάνει όλα όσα εγώ έχω στο μυαλό μου.

Χαμένος-χαμένη, χαμένη-χαμένος, χαμένος-χαμένος, χαμένη-χαμένη: όλοι ήμαστε χαμένοι από όλες τις κατευθύνσεις.

Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι; Πώς έχω την περίεργη εντύπωση πως το αντικείμενο του πόθου μου ενδιαφέρεται για μένα. Η ύπαρξη μου δεν τ@ περνάει απαρατήρητη. Όμως, πόσα μπορεί να κάνει; Αφού εμπρός τ@ στέκεται μια παγο-κολόνα. Μια όχι και τόσο νεαρή παγο-κολόνα, που τ@ αγνοεί επιδεικτικά!

Ω, τι θράσος! Ω, τι ειρωνεία!